dinsdag 2 juli 2013

Kan je genezen van CVS/FM/ME ? En wat met Spasmofilie, Burnout, chronische angst, IBS (spastisch colon), migraine...?

Mijn voorgeschiedenis ivm CVS, FM, ME

Even ter info vooraf ; veel info kan leuk zijn, interessant, maar als je sukkelt met concentratiestoornissen, geraak je er niet door... 


Dus als je de info wil overslaan en gewoon aan de slag, mail me dan op ikbenhetmoe@gmail.com. Vraag simpelweg naar de vragenlijst en het huiswerk.


Helemaal onderaan dit verhaal voeg ik enkele patiëntenverhalen toe, die ik uiteraard anoniem maar voor de rest letterlijk overneem zoals ze me werden toegezonden. Het geeft een concreet beeld van hoe zo'n genezingsproces loopt. Juni 2014 : email ivm Rosanne toegevoegd ; Alexander Concept. Ik ben naar een infonamiddag geweest in Heverlee (13 sept 2015) en ben er enkel nog enthousiaster over geworden. Het lijkt me echt een goede oorzakelijke aanpak, met goede begeleiding. Er zijn vanuit de patientenvereniging van Leuven al 50 patienten met groot succes van teruggekomen. Het werd "dokter-approved" door dokters die ter plaatse zijn gaan kijken. Het is een weekend in opname, met een begeleider, en met opvolging achteraf.  
http://www.anderleven.nl 

Op geregelde tijdstippen geef ik een info-avond met oefeningen in de kine praktijk van Hubert Verbesselt, Londerzeel. Als je daarbij wilt zijn, inschrijven via Hubert Verbesselt.

Zo, en dan beginnen we eraan :-).

Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb ‘voeling’ met CVS/FM/ME.
Ik kende in mijn persoonlijke leven wel enkele CVS en FM patiënten, maar als ik erop terugkijk, begreep ik toen toch niet echt waarover het ging. Toen ik in 1997 mijn huisartsenbestaan inruilde voor een adviserend-geneesheer-job (controlearts bij een ziekenfonds), is de bal pas echt aan het rollen gegaan. Ik heb me in de loop der jaren gespecialiseerd in het aspect "arbeidsongeschiktheid/invaliditeit" (tegenover "gezondheidszorgen": controle-artsen moeten ook akkoorden geven ivm sommige medicamenten, rolstoelen, sommige verpleegkundige zorgen, sommige kine-zittingen, enz...). "Invaliditeit" is een arbeidsongeschiktheid die langer dan een jaar duurt, dus ik ga vanaf hier gewoon spreken over arbeidsongeschiktheid.
Ik specialiseerde me in de wetgeving en ik deed voor een groot deel van mijn dagtaak arbeidsongeschiktheidscontroles. Ook werd ik ingeschakeld in verschillende "GC-GRI" (Gewestelijke Commissies van de Geneeskundige Raad voor Invaliditeit), het controleorgaan van het RIZIV waarbij een geneesheer-inspecteur van het RIZIV samen met twee adviserend-geneesheren van ziekenfondsen invaliden controleren.
In deze jaren heb ik tientallen zo niet honderden patiënten gezien met CVS/FM/ME.
vier dingen hebben me daarbij getroffen :
1/ gelijkaardige ziektegeschiedenissen/klachtenpatronen/hoop om DE behandeling te krijgen
2/ onbegrip/ongeloof van collega's
3/ de medische mallemolen wat betreft behandelingen


Wanneer je tijd maakt om naar CVS/FM/ME patiënten te luisteren, dan is het enorm opvallend dat ze gelijkaardige ziektegeschiedenissen/klachtenpatronen hebben. Ik bedoel daarmee niet dat elke CVS patiënt dezelfde symptomen heeft als elke FM patiënt. Ik bedoel daarmee ook niet dat de ene CVS patiënt dezelfde symptomen heeft als een andere CVS patiënt. Dat is nu net volgens mij één van de karakteristieken van de ziekte : je mag duizend CVS patiënten naast elkaar zetten, er zijn er geen twee met dezelfde klachten. Patiënten onderling hebben dikwijls heel veel aandacht voor deze verschillen, wat hen maakt tot een "uniek geval". Maar als je een klein stapje achteruit zeten het grotere beeld bekijkt, dan zijn hun verhalen toch zo enorm gelijkend :
Ze hebben allemaal een ziektebeeld van "uitputting" van het lichaam. Bijna altijd voelen ze zich gestresseerd, alsof er constante stress is, "een opgedraaid poppetje".
Er zijn dan ook wisselende klachten:
-        slecht slapen, piekeren (het hoofd komt nooit tot rust)
-        stressgevoel op de spieren (spierspanningen schouder-nek of rug bv, spasmofilie, krampen,..)
-        stressgevoel op de ingewanden (maaglast, darmkrampen, verteringsproblemen,..)
-        angsten, overprikkelbaarheid (niet verdragen van lichtprikkels, geluiden,...)
-        bij constante spierspanningen zijn er ook wisselende klachten van "weefselpijnen" (de zogenaamde fibromyalgiepatiënt heeft deze symptomen op de voorgrond) en peesontstekingen, spier- en gewrichtspijnen,...
En dan is er ook nog die uitputting die veel meer is dan vermoeid zijn. Het gaat niet alleen over fysieke moeheid, geen inspanningen aankunnen, conditieverlies,… maar ook concentratiemoeilijkheden, geheugenproblemen, mist in het hoofd, mist voor de ogen,...
Wat vrij typisch is, is de "postexertionele exacerbatie" (mooi toch hoe we simpele dingen moeilijke namen kunnen geven) als er op een dag een extra inspanning wordt geleverd dan moet de patiënt het de dagen erna ‘bekopen’ door een verergering van klachten.
Maar als je als dokter doorvraagt en de tijd neemt om die mensen beter te leren kennen dan ontdek je dat ook de levensverhalen veel gelijkenissen vertonen : het gaat dikwijls over gevoelige mensen (emotionele, soms hypersensitieve personen), altruïstisch, je zou bijna zeggen "te goed voor deze wereld", erg meevoelend met hun naaste, zorgend voor anderen, zichzelf wegcijferend,...terwijl ze van het leven een hoop onrecht over zich heen krijgen : collega's die hen niet respecteren, verstikkende familie- of gezinsrelaties, er wordt van hen geprofiteerd of ze worden zelfs regelrecht misbruikt.
En dan, soms naar aanleiding van een infectie (bv mononucleose,..) zijn er die klachten. Als ze er over gaan nadenken, ontdekken veel patiënten dat die klachten eigenlijk al een tijdlang lagen te sluimeren , misschien zelfs al vanaf hun kinderleeftijd. Het is pas als in een bepaalde levensperiode die klachten de bovenhand krijgen, dat er aan de alarmbel wordt getrokken. (Het is trouwens zo, dat er in de eerste periode van HPA-as overactiviteit - toen er nog geen uitputting aan te pas kwam en toen de organen nog reserves hadden - deze mensen zich "super" voelen. Vele patiënten herkennen een periode in hun leven, wanneer andere mensen hen aanspraken en vroegen "hoe doe jij dat toch ? Zo hard werken en dan nog je gezin en dan nog voor je zieke moeder zorgen..."). Maar uiteindelijk komt de uitputtingsfase.
Het gevolg hiervan is weer erg gelijkend bij veel patiënten : ze gaan tot het uiterste om vol te houden, maar uiteindelijk moeten ze hun leven beginnen "inperken" : de hobby verdwijnt (als er al plaats was voor een hobby toen ze gezond waren), het voltijds werk wordt deeltijds en moet vaak na een tijdje volledig stopgezet worden, het gezinsleven lijdt er onder en sociale contacten verminderen noodgedwongen,...
De patiënt zit in een vicieuze cirkel van meer en meer klachten en minder en minder levenskwaliteit.
Dat veel patiënten dan te worstelen krijgen met een depressie, lijkt me logisch en evident. Maar dat hen dan wordt gezegd dat ze "alleen maar een depressie" hebben, is werkelijk een kaakslag en onaanvaardbaar voor deze patiënten.
Wat ook frappant is, is dat deze patiënten op onbegrip en/of onmacht stuiten van hun artsen en daardoor enorm vatbaar worden voor allerlei alternatieve behandelingen. Als reguliere artsen je medicijnen voorschrijven die peperduur zijn en/of veel bijwerkingen hebben terwijl je geen beterschap ervaart of ze je op dertigjarige leeftijd zeggen dat er eigenlijk geen medicijnen zijn, dat ze hoogstens de pijn maar een beetje kunnen verlichten, maar dat je er moet leren mee leven, dan steken patiënten vaak hun laatste beetje energie in hun vechtlust om het dan zelf maar uit te zoeken. En er is altijd wel een kennis die een wonderdokter kent, of een goedbedoelende vriend die komt aandraven met Chinese paddenstoelen…Het valt me op dat deze patiënten aanvankelijk een enorme bereidheid hebben om gelijk welke behandeling uit te proberen, om dan uiteindelijk niets meer te willen proberen door de vele ontgoochelingen.

Natuurlijk zijn er ook therapieën die wat tijdelijke verlichting brengen. Alleen…het geneest hen niet. Omdat de dieperliggende oorzaak niet wordt aangepakt.


Dit is natuurlijk een heikel punt. Ik ben niet beter dan een andere dokter. Maar iedere arts heeft wel specialisaties, bepaalde medische problemen die hem of haar nauw aan het hart liggen. En het is me opgevallen hoe weinig dokters echt voeling/begrip hebben voor CVS/FM/ME. Toen ik als controle arts werkte, viel het me op dat het slechts uitzonderlijk gebeurde dat een patiënt tevreden was van zijn/haar behandelende artsen (huisarts of specialist, psychiater of revalidatiearts, ziekenhuis of referentie-centrum). Heel vaak werd me door patiënten gezegd dat ze alleen nog naar hun behandelende arts toe stapten voor de officiële zaken zoals arbeidsongeschiktheidsattesten, voorschriften medicatie,... Behalve enkele uitzonderingen, praatten deze patiënten niet echt met hun behandelende artsen, omdat ze zich daar helemaal niet begrepen voelden.

Bij controle-artsen is het dikwijls al even erg of nog erger. Patiënten worden voor hun invaliditeitscontrole nagekeken op enkele orthopedische punten (kun je nog buigen, hoe is je rug, kun je nog hurken, zijn je schouders nog functioneel,...) om dan te horen te krijgen: "Volgens mij ben je arbeidsgeschikt, ik vind geen enkel objectief teken om te bewijzen dat je niet kunt werken...", "Je bent nog veel te jong om je nu te accepteren op invaliditeit tot aan je pensioenleeftijd ".
En wat erger is, vele patiënten worden in het hoekje gedrumd van "depressie" of "psychisch ziek" en kunnen enkel hun erkenning behouden als ze elke maand naar de psychiater blijven gaan en liefst zware antidepressiva slikken, want een chronische depressie die wordt opgevolgd door een psychiater die zware antidepressiva voorschrijft, wordt veel gemakkelijker erkend in invaliditeit dan CVS/FM/ME als diagnose.

Dat is volgens mijn persoonlijke mening één van de grote knelpunten : vanuit medische officiële hoek, worden deze patiënten richting psychisch ziek-zijn geduwd.
Als motivatie hoor ik dan: "Ze hebben allerlei onverklaarbare klachten. Bloedafnames en scanners wijzen niet op een ernstige ziekte. Als we de klachten behandelen geraken we hopeloos gefrustreerd want de patiënt zit de volgende dag/week gewoon terug in de wachtzaal met dezelfde of andere onverklaarbare klachten.  Dus het moet wel psychisch zijn."
Dokters worden opgeleid om mensen te genezen. Uitzoeken wat de oorzaak is,  een behandeling voorschrijven en hopen dat je de patiënt volledig van zijn/haar klachten kan afhelpen. Als er geen duidelijke lichamelijke oorzaken te vinden zijn en de patiënt zich toch slechter en slechter gaat voelen, worden de antidepressiva bovengehaald.


Hiertegenover zit dan de patiënt, met dagdagelijkse klachten,  onhoudbare pijnen, totale uitputtingsgevoel, fysieke en mentale achteruitgang. Die patiënt stuit dan op een muur omdat hij zelf weet en voelt dat zijn klachten NIET psychisch zijn.
Geen wonder dat deze patiënten en patiëntenverenigingen vrij unaniem "aanhangers" zijn van enkele dokters/specialisten die er om bekend staan dat ze de ziekte FYSISCH onderzoeken en aanpakken. Patiënten zijn blij met de bewijzen van de aantoonbare fysische afwijkingen. (LMW-RNAse, virussen, hormonale lichte afwijkingen, immuniteitsafwijkingen,...) Kijk maar eens op de patiënten-fora naar de euforische reacties van patiënten als er iets gepubliceerd wordt over (gelijk welk) fysisch bewijs van hun ziek-zijn.

Uiteindelijk leven zeer veel van deze patiënten niet alleen met hun ondraaglijke klachten, maar bovendien met een totale onzekerheid over waarom ze zich toch zo ellendig voelen, waarom hun lichaam hen toch zo saboteert. En daarbovenop hebben ze het gevoel (en helaas dikwijls niet enkel het gevoel) dat niemand hen gelooft of begrijpt, dat men denkt dat ze eigenlijk maar wat komedie spelen, dat het probleem "tussen hun oren" zit,...
Soms zeg ik tegen zo'n patiënt dat ze misschien moeten overwegen om aan hun omgeving kortweg te zeggen dat ze ongeneeslijk ziek zijn, zware behandelingen krijgen en er niet willen over praten. Er wordt dan meteen aan kanker gedacht. Dan is er plots wél begrip en begrijpt hun omgeving op zijn minst dat ze zich ellendig en moe voelen, dat ze toch ook goede dagen hebben en dan wél iets kunnen doen en dat het probleem niet psychisch of ingebeeld is.

Ik besef dat ik in dit verhaal een kunstfout maak door "lichamelijk" en "psychisch" te scheiden. Daarover zou een halve dag kunnen gediscuteerd worden, maar aan het einde van het verhaal zal dat niets veranderen aan het gevoel waar deze patiënten mee zitten.

Het is ook niet mijn bedoeling om veralgemeningen te maken, wat ik hierboven schets is niet van toepassing op iedere patiënt, noch op iedere arts. Het is een "mainstream" van de zeer vele patiënten met CVS/FM/ME die ik op controle heb gezien, of in behandeling heb gehad.

Het is mijn persoonlijke overtuiging dat CVS en FM een vrij specifieke oorzaak hebben en dat genezing, échte genezing, mogelijk is.
Ik heb het zien gebeuren bij tientallen patiënten, maar spijtig genoeg niet door middel van één of ander wondermedicijn. Als dit resultaat werd behaald door het innemen van een pilletje, dan waren er op dit moment al honderden studies gebeurd, dan was het in elk medisch tijdschrift al tientallen keren gepubliceerd, dan gingen vertegenwoordigers alle artsen langs en dan bestond er geen enkele CVS/FM/ME patiënt meer die die pil niet innam. Na de nodige studies zou dat medicijn dan het ‘EBM’-label krijgen: Evidence-Based Medicine.
Dat is een term die in de geneeskunde gebruikt wordt om te zeggen dat een medische therapie "bewezen" is. Voor vele dokters maakt dat het verschil tussen "wetenschappelijk verantwoord bezig zijn" en kwakzalverij.
En daar sta je dan als arts als je wil gebruik maken van een  therapie zonder medicijnen, een therapie die door de EBM niet erkend wordt. Ben je dan plots een kwakzalver?
Ook als je ziet dat patiënten zich duidelijk veel beter voelen en zelfs genezen?
Ook als de referentiecentra aanvankelijk veel interesse tonen, maar het opgeven omdat het te moeilijk en te duur is om die studie te verwezenlijken?
Ik kreeg een jaar lang hulp van Professor Jo Nijs om een studieprotocol te maken, nodig om een studie te kunnen opstarten. Het studieprotocol is klaar, maar zo’n studie kost om en bij de 50.000€ en dat geld wordt meestal opgehoest door sponsors uit de farmacie-hoek. Het behoeft geen uitleg dat geen enkel farmaciebedrijf een studie wil sponseren die een therapie wil bewijzen die medicijnen overbodig maakt…

Dit is mijn persoonlijke visie : een wetenschappelijk onderzoek kan pas echt wetenschappelijk (en dus objectief) zijn, als het van overheidswege wordt betaald en georganiseerd. Zonder lobby, zonder belangenvermenging, enkel en puur voor de wetenschap.
Dat zal de staat geld kosten. Daar staat tegenover dat dit een enorme besparing met zich zal meebrengen en véél belangrijker:  patiënten worden er alleen maar beter van.
Voorlopig heeft de politiek daar geen oren naar.

Ik heb voor mezelf besloten dat ik de informatie die ik heb, wil blijven delen met patiënten. En laat dan iedere patiënt voor zich maar beslissen of het de moeite waard is.


Oorzaken en oplossingen:

Hoe kan CVS/ME/FM genezen?

Om daar een antwoord op te geven, is het belangrijk om in te zien waar de oorzaak te zoeken is. Het was al vrij snel duidelijk, dat er een "allesomvattend" systeem moet aangetast zijn. Omdat de klachten zo enorm verspreid zijn, verschillende organen aantasten, invloed hebben op je denken, voelen, kracht, energie, ontstekingen, immuniteit, maagdarmstelsel,...

Eén van de centrale systemen in het menselijk lichaam is de "HPA-as" : de Hypothalamus-Pituitary (hypofyse)-Adrenerge (bijnier) as. Er mag wat discussie ontstaan of het nu de hippocampus, hypothalamus, het limbische systeem,… is wat primair aangetast is. Ik houd het bij de hypothalamus om het simpel te houden.
Wanneer de HPA-as chronisch overprikkeld is brengt het ons lichaam in een totale uitputtingstoestand. Als je leert hoe het komt dat je hypothalamus in overdrive gaat en je doet er wat aan, dan verdwijnt de overprikkeling en dan geneest je lichaam.

Bovenstaande zaken leer je als arts.
Maar wat doe je er mee?
Als arts kun je dan wel theoretische conclusies trekken, daar wordt een patiënt niet beter van. Als je oorzaken ziet, heb je nog geen oplossingen.
Inzicht in oplossingen kreeg ik pas nadat een patiënt me vertelde dat hij iets had gehoord over mickeltherapie. Omdat er op dat moment geen mickeltherapeuten actief waren in België, trok die patiënt naar Nederland, volgde de therapie en genas.
Dààr wou ik meer over weten.
Het bleek te gaan om een methode die ontwikkeld werd door een schotse huisarts, Dr David Mickel. Ik ben bij hem in opleiding gegaan en heb me jarenlang door hem laten begeleiden. Ere wie ere toekomt: het is door intensief bezig te zijn met deze therapie dat ik inzicht kreeg in de materie.
Uiteindelijk doe ik op dit moment geen mickeltherapie meer, enerzijds omdat ik deze therapie heb aangevuld en aangepast naar aanleiding van mijn eigen inzichten en ervaringen, en anderzijds omdat ik als mickeltherapeut per sessie aan de patiënt 100€ moest vragen en ik daar moeite mee had.

Hoe kan CVS/FM/ME genezen door er over te praten ??

Wanneer de hypothalamus niet goed functioneert (overactief is in dit geval en nadien in uitputtingsfase), dan heeft dat een hele cascade aan gevolgen. Zoek maar eens op wat er allemaal vasthangt aan de "HPA-as" : de Hypothalamus-Pituitary (hypofyse)- Adrenerge (bijnier)-as. Een overactieve hypothalamus geeft problemen met de


*kerntemperatuur, “griepgevoel” (de hypothalamus veroorzaakt dit rechtstreeks),

*pijndrempel (oxytocine; de hypothalamus produceert oxytocine wat een sterke pijnstiller is. De hypothalamus produceert dit op momenten dat het “nuttig” is ; bv tijdens een voetbalmatch zal de voetballer soms niet voelen dat zijn enkel gebroken is, of een wielrenner dat zijn pols gebroken is. Tot de wedstrijd voorbij is. Bij chronische hypothalamus-overprikkeling echter zullen de reserves oxytocine uitgeput geraken, met een verlaagde pijndrempel tot gevolg : eenzelfde prikkel doet bij een “gezonde” persoon veel minder pijn dankzij de oxytocine, dan bij een CVS/FM/ME patiënt),

*constant stress-gevoel (stress: slecht slapen, gespannen spieren, gespannen maag- en darmspieren (waardoor krampen en verteringsproblemen), geen recuperatie, “psychische overactiviteit” met piekeren, angsten, hartkloppingen,...)
Deze stress is een rechtstreeks gevolg van de overactieve hypothalamus die je Orthosympatisch Zenuwstelsel stimuleert via de overproductie van Noradrenaline.

*hormoongerelateerde schommelingen/problemen (hypofyse)

*immuungerelateerde problemen (bijnier - cortisol)

*allerlei secundaire problemen :
- bv algemene moeheid en constant uitputtingsgevoel vanwege slecht slapen en constant overactieve gespannen spieren waardoor je energiebatterij leegloopt. Het is alsof je constant een ultramarathon aan het lopen bent zonder ooit te recupereren. Zelfs 's nachts recupereer je niet want de hypothalamus blijft ook ’s nachts actief!
- bv peesontstekingen doordat de spieren nooit volledig ontspannen, ze staan onder die constante adrenaline invloed en blijven daardoor voortdurend te veel aangespannen...
- bv immuniteitsproblemen en cortisolproblemen. Neem er nota van, dat de cortisolwaarden in het begin van de ziekte eerder gestegen kunnen zijn (overgestimuleerde bijnieren) maar na langdurigere ziekte (en afhankelijk van de sterkte van het orgaan) eerder gedaalde cortisolwaarden, door uitputting. Zie hiervoor o.a. de uitspraak van Dr Coucke die zeer terecht zegt "ME is a bit of Addison" (zoek maar eens op welke symptomen de ziekte van Addison heeft als gevolg van het cortisol tekort)
- bv depressie, frustratie en kwaadheid zijn psychologisch secundaire gevolgen van het constante moe zijn en de steeds weer terugkerende pijnen.

Tot zover mijn visie over hoe de overactieve hypothalamus de zeer uitgebreide ziektesymptomen kan verklaren. En ik moet er op wijzen dat veel symptomen verschillen naargelang de sterkte van de organen : een sterk orgaan zal bij chronische overstimulatie, harder werken dan normaal (sommige ME patiënten hebben bijna nooit infectieziekten !), terwijl een zwakker orgaan zal crashen bij chronische overstimulatie en dus veel minder zal werken dan normaal.

Maar wat is de oorzaak van die hypothalamus-dysfunctie, van die overactiviteit?
Naar voor geschoven wordt o.a.

*Psychologische oorzaken. Volgens mij dus eerder een gevolg dan een oorzaak.

*Toxines, zware metalen en dergelijke, infectieuze kiemen,…
Zij zouden door de bloed-hersenbarrière gaan en de hypothalamus uit zijn lood slaan. Naar mijn aanvoelen ook eerder gevolg dan oorzaak. Een lichaam dat niet goed meer functioneert en constant orthosympatisch geöriënteerd is, zal echt en chronisch ziek worden door toxines, terwijl een gezond lichaam slechts een kortstondige ziekteperiode vertoont, of helemaal geen ziektetekens, door diezelfde toxines. Het gaat hier niet om een acute vergiftiging door het inslikken van een fles toxines. Het gaat om blootstellingen voor een hele bevolkingsgroep terwijl er toch maar een deel ziek wordt. Waarom worden zij zo ziek ? Het is mijn overtuiging dat een slecht functionerende HPA-as daaraan ten grondslag ligt.

*Klap op het hoofd, whiplash, hersenschudding, verkeersongeval.. Dit zijn volgens mij wel triggers, net zoals ook andere stresstoestanden triggers kunnen zijn. Het zijn volgens mij triggers die tot CVS/FM/ME kunnen leiden omdat de HPA-as al chronisch zwaar uit zijn lood geslagen was. Met een normaal functionerende HPA-as hoeft een trauma (fysisch of psychisch) helemaal niet te leiden tot chronische ziekte.

*Emotionele oorzaken.
Ik wil me hierop focussen, want het is mijn bedoeling om uit te leggen hoe het kan dat een praattherapie CVS/FM/ME kan genezen.

Welke inzichten zijn nodig om te kunnen genezen ? Ik denk aan de volgende 6 stappen :

1. Wanneer is er meer Hypothalamus activiteit ? De patiënt aanleren om hierop attent te zijn.
2. Welke primaire emoties zijn de oorzaak van deze acute overactiviteit ? De patiënten het verschil aanleren tussen primaire en secundaire emoties.
3. Valkuilen ivm emoties. Dat sluit aan bij het vorige punt : dus samen zoeken naar de primaire emotie en wanneer we die gevonden hebben en benoemd hebben, is het fundamenteel om de correcte betekenis ervan te begrijpen. In ons dagelijks denken en doen, zitten helaas heel veel valkuilen die ervoor zorgen dat we onze emoties niet begrijpen.
4. Welke is de aangewezen actie om te ondernemen, zonder in de valkuilen te trappen, op het moment dat je lichaam primaire emoties uitstuurt?
5. Vervolgens evalueren of de Hypothalamus door deze actie inderdaad vertraagd is.
6. En dan is het een kwestie van dit repetitief blijven correct doen totdat ook de chronische overactiviteit van de hypothalamus en vervolgens ook de symptomen (moeheid, stress, slecht slapen, immuniteitsproblemen,…)verdwijnen.

Een voorbeeld van een primaire emotie: stel dat ik in een wei sta en ik hoor iets achter me. Ik draai me om en ik sta oog in oog met een stier! Onmiddellijk ervaar ik een primaire emotie die niets met mijn denken te maken heeft : mijn hypothalamus activeert op een fractie van een seconde, noradrenaline stroomt in mijn aders en ik kan sneller lopen en hoger springen dan wat ik ooit zou kunnen tijdens een wedstrijd. Het gaat dus over een puur fysiek gevolg van een primaire emotie. Kan ik sneller lopen omdat ik psychisch meer gemotiveerd ben? Neen, dat heeft er niks mee te maken. Ik ga aan die noradrenalinestoot niks veranderen door rustig te ademen, te accepteren, grenzen te stellen, of progressieve oefeningetjes te doen. Omdat het neurologisch gaat over het autonome zenuwstelsel. (Er is een bruisende nieuwe tak in de wetenschap, die handelt over "hart-coherentie" en die een maat geeft voor de werking van het autonome zenuwstelsel. Meer nog, via oefeningen en bio-feedback zou een patiënt kunnen aanleren om zijn parasympatische zenuwstelsel te activeren. Zie ook "polyvagal theory" in die context, waarin je ook verklaringen vindt voor de link met manier van stemgebruik. Zeer boeiend, en perfect in overeenstemming met wat ik hier probeer uit te leggen - de methodologie gaat wel iets minder naar de kern van de zaak, naar de oorzaak van het neurologische probleem. Namelijk: waarom is de Nervus Vagus uit balans ?).

Ik kom in mijn dagelijkse leven geen stieren meer tegen. Jij waarschijnlijk ook niet. Maar toch zit ons leven nog vol primaire emoties. Anders zouden we geen mensen zijn. Een ander voorbeeld dat dichter aansluit bij onze leefwereld:
Stel u voor dat ik vroeger als kind bijna verdronken ben. En dat ik met Piet sta te praten, ergens in de buurt van een zwembad. En dat ik een kindje zie zitten aan de waterkant.
Op dat moment krijg ik wat ergere hoofdpijn of darmkrampen of een stressgevoel of een angstaanval of een energieleegloop of een ander symptoom dat veroorzaakt wordt door een extra stoot noradrenaline in mijn al zo geteisterde lichaam. Piet vraagt me wat er scheelt  en ik antwoord hem dat ik angstgevoelens heb in verband met dat kindje daar aan de waterkant. Piet antwoordt me “Och, ge moet daar toch gene schrik van hebben”. Piet heeft vroeger nooit iets meegemaakt met verdrinkingen, HIJ voelt géén angst. Bovendien weet hij niet veel over primaire emoties, waardoor hij denkt dat het zinvol is om op psychisch-analytisch niveau te spreken over emoties. Omdat ik wéét dat geen enkel argument van hem mijn angst kan verminderen, antwoord ik hem: “Wacht hier, ik ga er even naartoe.”  Want ik weet dat primaire emoties niet voor rede vatbaar zijn. Ik kan ze niet wegredeneren, analyseren, begrijpen, aan mijn sterke psyche onderwerpen, mijn verleden verwerken,... Ik moet ze gewoon accepteren. Punt. En ernaar handelen! In dit geval ervaar ik de primaire emotie angst.
Primaire angst is tekort aan informatie. Dus de juiste actie is : informatie gaan inwinnen. Ik stap naar het kind toe en stel vragen : “Hoe diep is het hier ? Spring er eens in. Hoe goed kun jij zwemmen ?” Het kind laat me zien dat het een goede zwemmer is en antwoordt me: “Mijn mama is daar, ze houdt me in het oog.” Wanneer ik terugkeer naar Piet is mijn symptoom al veel minder hevig. Omdat ik de adrenaline, geproduceerd door de hypothalamus, heb gebruikt waarvoor hij diende : om te hàndelen conform de primaire emotie die eraan ten grondslag lag.

Waarom dat helpt? Het is onderzocht en bewezen: mensen die hun emoties opkroppen (of zelfs niet beseffen dat die emoties er zijn en er dus niet naar handelen), hebben een veel langduriger en veel hevigere activatie van de hypothalamus dan mensen die handelen naar
hun emoties.

En als je nu het gevoel hebt dat je het begrijpt, dan heb je het mis. Want je denkt veel te veel met secundaire emoties en er zijn te veel valkuilen waardoor het niet werkt. Vergelijk het met leren autorijden: je kan perfect uitgelegd krijgen hoe je moet schakelen en sturen en verkeersregels volgen. Maar als je dan denkt dat je na die theoretische uitleg meteen de baan op kunt…

Wat je dus nodig hebt, is naast de theoretische uitleg, praktische tips. Zorgen dat je op een correcte manier weet wat jouw primaire emoties zijn, zorgen dat de valkuilen eruit gehaald worden, zorgen dat je de juiste betekenis van de verschillende emoties kent. Wanneer je die kennis toepast, dan ben je in staat om je hypothalamus weer correct te laten functioneren. En wanneer dat gebeurt, verdwijnen je symptomen als sneeuw voor de zon want zoals hierboven uitgelegd :  ze zijn een gevolg van de dysfunctie in de HPA-as. Je immuniteit gaat weer normaal werken waardoor opportunistische infecties worden te lijf gegaan. Je spieren gaan weer ontspannen waardoor je minder pijnen hebt, minder spanningen (en peesontstekingen) en minder maaglast, darmklachten en darmdysfunctie (maag en darmen zijn ook spieren). Je krijgt terug energie omdat al je energie niet wordt opgebruikt in een constante andrenaline-stress-toestand en omdat je weer recupererende slaap krijgt.


Om dat aan te leren, heb je de juiste informatie nodig én je medewerking in huistaken waarin je jezelf observeert. Want zonder je huiswerk is het onmogelijk om inzicht te krijgen in je primaire emoties. Pas na dat inzicht kun je er zelf bewust voor kiezen om er naar te handelen of niet.

Zonder mezelf bewust te observeren zou ik, in dat angst-voor-dat-kindje-aan-de-waterkant-verhaal, denken dat ik niet tegen de chloor kan of dat ik de overvloedige prikkels van het zwembad-lawaai niet verdraag.
Er niét naar handelen, niét op dat kind toestappen is een mogelijkheid. Maar ik heb dan op zijn minst wel het inzicht en de keuze : wil ik hier en nu van mijn hoofdpijn vanaf, door naar dat kind toe te stappen en te handelen conform mijn angst (informatie inwinnen dus), of doe ik dat niet? Misschien beslis ik om het niet te doen omdat ik dat kind niet wil storen of omdat ik tegen Piet niet durf te praten over die angst van mij.
 
Voor alle duidelijkheid en als tip : je hebt gezien dat ik hierboven schreef “angst is gebrek aan informatie”. Wanneer je dus voorbeelden in je eigen leven zoekt waarbij angst de emotie is, zoek dan eens waar het gebrek aan info zit. En ervaar welk een wondere wereld opengaat als je dan die info gaat inwinnen (bekijk het effect eens op je lichamelijke klachten).
Maar wanneer het antwoord is “Mijn angst is helemaal niet te verklaren door een gebrek aan informatie !”  dan heb je voor jezelf dus een perfect voorbeeld van een secundaire emotie en van één van de valkuilen die in ons denken zitten.  

Wanneer je graag meer info en persoonlijke inzichtgevende huiswerkjes wil, kun je een mailtje sturen naar ikbenhetmoe@gmail.com. Wat ik bijna steeds vraag, is een vragenlijst in te vullen voor je begint, en na 6 maanden zou ik je moeten mailen met de vraag om nogmaals een vragenlijst te willen invullen. Ik vergeet dit echter... Je mag het me steeds spontaan opsturen :-). Via anonieme verwerking ben ik op die manier bezig met een studie met ondertussen al gegevens van honderden patiënten. In studieverband heb ik gepoogd om deze vragenlijst te combineren met "objectieve" elementen zoals cortisolmeting in speeksel, en cortisolmeting in haar. Waarom ik dat doe kun je lezen in de blog van 10/4/2013. De resultaten zijn voorlopig wel erg positief klinisch (genezingsproces), maar de link met de cortisolmetingen is niet sluitend gebleken. Iki ben moeten stoppen met deze studie wegens geldgebrek (was een dure grap). Bij de beginwaarden valt het op dat er niet een eenduidig simpel verband kan gelegd worden tussen de ernst van de klachten en de waarde van de cortisolmeting. Er waren op 16 patiënten wel drie wiens cortisolmeting in haar "onmeetbaar laag" was. (lager dan LOQ, Limit Of Quantification). 

De huiswerkjes beginnen met een simpele mindfullness-oefening, en dan bouwen we stap voor stap verder (in totaal na de initiële vragenlijst nog 5-7 infopakketjes). Ik geef enkel de info door, de verantwoordelijkheid wat je ermee doet ligt volledig bij jezelf. Je kan eventueel vragen dat iemand je mee begeleidt als het je zelf niet goed lukt. De infopakketjes zijn duidelijk genoeg voor iemand om je te kunnen begeleiden en te helpen om je zo letterlijk  mogelijk aan de opdrachtjes te houden.


Als je na de 7 infopakketjes (dwz niet enkel lezen natuurlijk, dat helpt je geen millimeter vooruit!) niet beter bent, kun je me mailen met specifieke vragen. Waar zit je vast, wat lukt er niet aan de oefeningen,.. ? Liefst geen vragen stellen vooraleer je de oefeningen hebt gedaan en volgehouden tot en met info7, want vele van je vragen zullen opgelost worden door de volgende infopakketjes te krijgen en door het in de praktijk te zien aan de reacties van je lichaam en van je zenuwstelsel. Vergeet niet dat Rome ook niet op één dag werd gebouwd. Maar wel door consequent steen op steen te stapelen, op de juiste manier en met volharding! :-)


Het is beter een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken.

Kris

Patiënten getuigen...



Mijn verhaal: na ettelijke keelontstekingen , het CMV virus met zelfs recidiverend karakter , het EB virus en vele koortsblazen zei mijn stemmetje : hier is iets niet meer juist. mijn immuniteit doet zijn werk niet meer. Ik ben toen naar mijn huisarts gestapt en hem heel mijn geschiedenis van voorgenoemde episodes toegelicht. ik was op dat moment ook heel moe en emotioneel op. Hij schreef me 1 week thuis. na 2 dagen thuis crashte mijn lichaam: ik had zoveel pijn en ik was zo moe, waarschijnlijk mocht mijn lichaam nu volluit praten omdat mijn hoofd wist dat ik een weekje rust had. natuurlijk schreeuwde mijn lichaam heel hard en lang. 1 week werden 2 weken en werden uiteindelijk 7 maanden thuis van het werk. Na enkele weken kreeg ik een brief van (ziekenfonds) waarin ik werd gevraagd om op consultatie te komen bij de controlearts. Dr. Van Kerckhoven mocht ik toen ontmoeten. Het beeld van de typische controledokter verdween. dokter Van Kerckhoven was geinteresseerd en luisterde, zelfs hij wilde met mij als patiënte werken om mij terug er boven op te helpen. Ik was zo dankbaar en ik wist, zelf therapeute zijnde dat deze mens niet zomaar op mijn pad was gekomen. Verschillende malen heb ik de dokter gezien en telkens gaf hij mij een opdracht en telkens gaf hij mij feed-back aangaande mijn vorig uitgevoerde opdracht. Ik leerde mijn lichaam te voelen, beter te voelen in het nu. Ik voelde pijn of iets anders en keek direct naar het camerabeeld waarin ik mij bevond. in het begin deed ik er even over om te zoeken naar welke primaire emotie hierachter schuilde maar na verloop van tijd wist ik dit bijna steeds direct. Het aller moeilijkste vond ik om dan ook direct een actie te koppelen aan dit gevoel. Mijn issue is vooral grenzen stellen na of in een bepaalde situatie. omdat ik dit niet kon en niet gewoon was ging ik steeds over mijn grenzen en raakte ik zo uitgeput en leeg in mijn lichaam. Er werd genomen en er kwam geen energie terug bij. Ik heb geleerd om in een situatie wanneer ik pijn of last voel opkomen dit te detecteren en de emotie te herkennen en er een actie aan te koppelen. Mijn lichaam herstelde, en ik werk nu terug voltijds en ik ben pijn vrij. Mijn lichaam is nog wel zeer gevoelig aan die valkuilen en af en toe val ik er nog in maar dan weet ik wat ik niet gedaan heb, of te laat gedaan heb of wat ik moet doen. Door de 1234 stappen toe te passen ben ik bewuster geworden en leerde ik nog beter luisteren naar mijn lichaam. Lichaam en geest is immers 1.
JB 2013.

Hoe mijn leven veranderd is van steeds maar enger en beperkter naar steeds maar ruimer, energieker en opbouwend. Van neerwaarts naar opwaarts.

Jarenlang moe en steeds maar weer proberen uit die vermoeidheid te geraken en er niet uitgeraken. Jarenlang sukkelen met een lichaam waarvan de spieren zo gespannen als een boog staan en  ontzettende klachten met maag en darmen,  voedseltolerantie, hoofd-, en nekpijnen, kuitpijnen. Jarenlang sukkelen met een systeem dat volledig uit balans is en niet bij machte het tij te doen keren.  
Tot… februari 2009.
Een ex-collega vertelt mij voor de eerste keer over het bestaan van EP (Emotional Pacing). Thuisgekomen beslis ik om op internet op zoek te gaan naar informatie. Ik voel me direct aangesproken. De klachten die beschreven worden, komen zo goed overeen met mijn eigen klachten en ook de theoretische uitleg raakt me. Ik besluit een therapeut te contacteren  (Dr. Kris van Kerckhoven) en me te engageren voor deze therapie.
En we beginnen aan de opbouw. Het lijkt mij in het begin zo ontzettend traag te gaan maar als ik nu, oktober 2009, er op terug  kijk welk een weg ik al afgelegd heb en hoe mijn leven veranderd is sedertdien  dan kan ik alleen maar dankbaar zijn en geloven in een betere toekomst.
Het wordt me al snel duidelijk dat dit niet de zoveelste therapie zal worden. Wat ik nooit meer vergeet en voor mij echt het begin van verandering geweest is, is het simpele zinnetje ‘Je kunt altijd iets doen’. Je lichaam geeft aan dat er iets ‘te doen’ valt. Dit simpele zinnetje was de aanzet  om zelf aan het roer van mijn leven te beginnen staan. Ik moest niet langer machteloos toezien maar kon zelf iets doen.
Het was een weg met vallen en opstaan en van consequent de methode die me gaandeweg aangeleerd werd in de alledaagse werkelijkheid toe te passen.  Hiermee groeide het besef hoever ik het had laten komen.  Maar stapje per stapje boekte ik winst en ging het de goede richting uit. De vermoeidheid verminderde langzaam maar zeker. Hoe meer ik bezig ben met mijn eigen grenzen te verkennen en te bewaken en er naar te handelen, hoe meer ik in contact kom met mijn eigen noden en daar naar begin te leven, hoe meer energie er komt. Voor de EP-periode verloor ik voortdurend energie. Door EP heb ik de weg teruggevonden naar energie opdoen en krijgen. 
Als laatste vind ik het heel belangrijk dat EP je echt leert hoe het te doen en je stimuleert om het zelf te doen zodat je niet afhankelijk wordt van de therapie maar op eigen kracht verder kunt.
MB 2009

Patiente met CVS 2007 Prof Moorkens Antwerpen, symptomen sinds 2006.
Zware depressiviteit, moe +++, kan niet tegen licht, hoofdpijnen, spierpijnen overal en vooral armen-schouders, lage bloeddruk,…
Was al jaren in behandeling in Antwerpen.
EP (Emotional Pacing) van feb 2009 – juni 2009 (7 sessies)
Bij de 7e sessie zei ze ; “Het gaat té goed. Ik ben bang dat dit gezonde gevoel niet kan blijven duren.. “ Haar behandelende dokters en psychiater waarschuwen haar dat ze het helemaal niet goed vinden dat ze haar werk weer is begonnen... 5 op 7 dagen staat ze op, zonder het minste gevoel van moeheid. Moet nooit meer overdag slapen. Wanneer ze haar kinderen hoort praten tegen vriendjes, dan hoort ze hen zeggen “onze mama is volledig genezen nu”…
22 okt 2010 (email)
Dag Kris,
Het is lang geleden dat je nog iets hoorde van mij maar nu het met mij al zo lang heel goed gaat, wil ik je toch nog eens heel erg bedanken.
Ik ben vanaf september 2009 voltijds aan het werk, nog steeds als xxx. Alles loopt heel goed maar ik heb steeds in mijn rugzakje "1234" zitten; op momenten dat ik terug symptomen krijg, ben ik daar nog steeds heel veel mee.
Ik ben ervan overtuigd dat EP me gebracht heeft tot waar ik nu sta en wie ik nu ben.
ik weet niet of jij nog steeds therapeut bent maar ik wens je toch heel veel succes!!!
SVG, 2010

Wat gebeurde er?  Wat was er met me aan de hand?
Jarenlang was ik een actieve jonge vrouw.  Mijn leventje ging perfect: ik had een verantwoordelijke job waarvan ik genoot, een stabiele fijne relatie, een actief sportleven en een heleboel boeiende hobby’s.  Niets aan de hand tot...dit allemaal onderuit gehaald werd in 2008.  Van de ene dag op de andere weigerde mijn lichaam halsstarrig dienst, hoewel ikzelf nog vol leuke plannen zat.  Ikzelf wilde vanalles, mijn lichaam niets.  Weg sport, weg werk, de zetel en het bed waren mijn gedwongen nieuwe bondgenoten.  Daarnaast ook: spierpijnen, extreme vermoeidheid, slecht doorslapen,...Uiteraard zocht ik naar oplossingen, het zou en het moest beter met me gaan.  Ik klopte aan bij de artsen en na talloze onderzoeken werd de diagnose fibromyalgie gesteld.  Ze vertelden me ook dat er niet echt een remedie was, maar mogelijk brachten een antibioticakuur, voedingsupplementen en magnesiumbaxters wat soelaas.  Echt beter werd ik niet, maanden gingen voorbij zonder echte vooruitgang.
Op een dag vertelde een vriendin van me over een arts die al een heleboel CVS/FM-patiënten had verdergeholpen met ..(EP : Emotional Pacing).  Ik stond enorm huiverig tegenover therapie, maar de patiënten die deze therapie hadden aangevat hadden wel blijvend positief resultaat.  Na een telefoontje met een gewezen patiënte besloot ik het toch maar een kans te geven.  Wie weet....
Na 2 sessies voelde ik echt al beterschap.  Die immer aanwezige spierpijnen leken af te nemen.  In het begin twijfelde ik of dit wel echt was, misschien droomde ik dit wel?  Maar al gauw besefte ik dat het helemaal geen droom was, maar realiteit.  Ik kon geleidelijk aan mijn werk terug oppikken en begon opnieuw met competitiesport.  De sportkledij die ik al ver had weggeborgen, werd terug bovengehaald, de plannen voor gezinsuitbreiding konden ook weer opgeduikeld worden!  Supergevoel!
Dat ik dit resultaat op zo’n korte tijd kon bereiken, had ik nooit gedacht.  Bovendien ben ik er zeker van dat deze therapie voor iedere CVS/FM-patiënt haalbaar is en zo’n enorm verschil in levenskwaliteit kan opleveren.
AG 2009

Wat in eerste instantie leek op een gewone griep, ging na enkele weken van kwaad naar erger met ziekenhuisopname als gevolg. Een opeenstapeling van klachten allerhande en enorme pijn, leidden tot sterk invaliderende toestanden. De huisarts wist geen raad en liet ons vallen als een blok, pediatrie zat met de handen in het haar. Gelukkig was er na enkele weken gissen en zoeken (tumor?, darmkanker?,  psychiater?,…) een correcte diagnose van de internist. Ruime ervaring op dit vlak: het ongewenste woord (cvs is wel zo genoemd door de medische wereld!) werd niet uitgesproken, maar aan mijn ouders technisch verduidelijkt met tevens een aanbevolen boek daaromtrent. Geen medische oplossing.
Achteraf bekeken, heb ik de ergste periode in een roes beleefd, ik weet praktisch niets meer van dat eerste jaar ziek zijn. Onvoorstelbaar waar ik doorheen ben gegaan.
Mijn zelfredzaamheid bedroeg nog nul en onder impuls van mijn ouders trachtte ik weer op te bouwen. Sukkelen van ballon 1 naar 2 even naar 3, dan weer terug…
Ik kon gedurende 5 maanden deelnemen aan CGT, dit gaf soms verbetering, maar onvoldoende om voltijds terug naar het gewone middelbaar onderwijs te gaan. Het bood mij wel de kans om terug enig sociaal contact op te bouwen. Intussen trouw kiné gekregen en altijd voedingsadvies van de polariteitsarts  gevolgd. Er was vaak beterschap, maar met de regelmaat van de klok, verloor ik wat werd opgebouwd en was ik behoorlijk ziek en vooral nooit zonder pijn of klachtenvrij. Geconfronteerd met heel veel onbegrip: afspraken met school liepen in theorie. Ondanks zoveel informatie aan leerkrachten en medeleerlingen werd er naar mijn gevoel niet veel rekening gehouden met mijn beperkingen.
Mijn ouders hebben mij behoed voor medische shopping, maar zijn wel blijven zoeken naar oplossingen.
Iedereen medicus of niet heeft zijn eigen visie op CVS, ik heb me bewust altijd van negatieve informatie of opmerkingen gekeerd.
Na 2 jaar ziekte kwam er iets bijzonders op mijn weg: een filmpje op You tube van dr. Mickel. De eerste keer dat een dokter zo compleet verwoordde hoe ziek je kan zijn van CVS, welke hoeveelheid klachten je dag en nacht confronteren met deze echte ziekte en je leven als jonge mens zodanig beperken dat het soms ondraaglijk wordt.
Enig internet-onderzoek, bracht alles in een stroomversnelling: overleg en bespreking binnen ons gezin, contact met dr. Van Kerckhoven en binnen de week reeds een eerste sessie.
Resultaat: ik kreeg een griep, maar dit keer een gewone, ze ging voorbij en ik kon toepassen wat de therapie me stapsgewijs bracht. Met korte tussenperiodes weerom sessie en vrij intense toepassing leverde voor mij werkelijk spectaculaire resultaten. Meer lessen volgen in school, deelnemen aan vrije tijd, enorme afname van de spierpijnen, verbetering van mijn concentratie en geheugen, volledige stop inname medicatie en supplementen, alles kunnen eten zonder darmproblemen, onmiddellijke stop kiné, ik krijg terug kleur op mijn gelaat en voel mij nu een 5tal maanden na aanvang van mickeltherapie supergoed. Ik mag stellen dat ik voor 99% vrij ben van pijnen, de altijd aanwezige keelpijn is verdwenen. Ik pas wat ik geleerd heb bij de therapie nu automatisch toe in mijn leven.
In mijn jonge leven, heb ik door zo ziek te zijn,  veel meegemaakt. Het bracht maturiteit, emotionele kracht en nu het zo goed met met gaat een bijzonder grote zin om heel veel fijne dingen te beleven en van het leven te genieten. Dr. Van Kerckhoven is buiten traditioneel huisarts, een doortastend persoon die verder kijkt dan de strikt medische wetenschap. Elke vraag die bij mij opkwam, of elk lichamelijk probleem dat ik aanvoelde werd in brede zin onder de loep genomen, oplossingen werden geboden. Maar ik denk dat dé sleutel tot succes absoluut mijn volledig vertrouwen in de therapie en een zo goed mogelijke toepassing ervan tot dergelijk resultaat geleid hebben. Ik heb mezelf kunnen genezen en ik ga nu leven, met al wat ik nu weet, het was de moeite waard.
(KVK : Een toen 16-jarig meisje.
Prachtig hoe ze het heel correct verwoordt : "ik heb mezelf kunnen genezen"!! Dààr gaat het om, en dat is ook de reden waarom resultaten niet vluchtig zijn.)

Beste dokter,


Ik wil u het verhaal van mijn dochter Rosanne vertellen. Het gaat nu goed met Rosanne (17 jaar), maar dat is lang niet zo geweest.

Ze was als kind al erg stressgevoelig. Leek vaak 'toevallig buikgriep' te hebben als er een schooluitstap gepland was. Rond haar 13e heeft ze een hele tijd gesukkeld met een soort latente hyperventilatie, waardoor ze vaak duizelig en misselijk was. Dit hebben we met succes aangepakt met relaxtie en ademhalingskine. Rond haar 15e verjaardag werd een vrij zware orthodontische behandeling gestart. Van toen af is het steil bergaf gegaan. Altijd moe, altijd misselijk, duizelig, de ene infectie na de andere. vanaf pasen 2013 kwamen daar ook concentratieproblemen, voedselintoleranties en invaliderende spierpijn bij. Van pasen 2013 tot januari 2014 is ze nauwelijks naar school gegaan. Lag ze heel vaak in bed met pijn. In Jette werd de diagnose angststoornis, cvs en later ook fybromyalgie gesteld. Haar en ons leven werd steeds beperkter, familiefeesten, uitstappen etc kon ze niet meer aan.
In oktober 2013 zijn we met mickeltherapie gestart en dat heeft haar veel goed gedaan, daarna ook orthomoleculaire en hormoontherapie. Tegen pasen 2014 ging het al heel wat beter met Rosanne en ging ze terug halve dagen naar school.  Maar de echte doorbraak is pas vorige maand gekomen. In mei heeft Rosanne de training Alexander Concept in Nederland gevolgd. www.anderleven.nl
Ik heb een nieuwe dochter, ze gaat voltijds naar school, ze maakt huiswerk, legt examens af en gaat 2 keer per week sporten, heeft weer energie voor hobby, een liefje... Een normale 17 jarige.
Een jaar geleden zou ik niet geloofd hebben dat dit mogelijk was.
Gisteren hebben we de terugkomdag van de training gehad en 14 van de 15 deelnemers hebben hetzelfde vrij spectaculaire herstel ervaren. Een deelnemer heeft afgehaakt.
Deze training was een zeer bijzondere ervaring, soms erg confronterend, maar absoluut liefdevol ondersteunend. Rosanne heeft er een techniek geleerd waarmee ze de symptomen bewust stopzet. Ze moet deze techniek blijven toepassen. En zal dit waarschijnlijk haar leven lang moeten doen, maar het werkt!  De training was duur, maar zijn prijs driedubbel waard.
Gezien het via uw website is dat we de mickeltherapie hebben leren kennen, en dit voor ons de aanzet was om op een andere manier naar de ziekte te kijken, durf ik ervan uitgaan dat u openstaat voor deze informatie.
Ik ben ervan overtuigd dat heel veel mensen hiermee kunnen geholpen worden. Daarom vind ik het belangrijk dat medici en hulpverleners dit (leren) kennen.

vrijdag 28 juni 2013

Bevestiging : je ziekte is geen inbeelding

http://guardianlv.com/2013/06/fibromyalgia-mystery-finally-solved/
Klinkt heel logisch. Het tegendeel zou me eerder verbazen.
Wat ze hier noemen een "mismanaged bloodflow", is een gevolg dat zich trouwens niet alleen in de huid zal voordoen, ten gevolge van een chronische disbalans tussen het orthosympatische en parasympathische zenuwstelsel. Bloedvat-beheer is nu eenmaal één van de meest vooraanstaande systemen die het autonoom zenuwstelsel stuurt. Het past met andere woorden perfect in het (HPA-as) plaatje. Wat me wel wat stoort in zo'n artikel, is dat ze nu doen alsof daarmee "het mysterie is opgelost", terwijl het enige wat ze hebben gedaan, is aangetoond dat er wel degelijk fysische afwijkingen zijn. Ik dacht dat we dat stadium toch al lang voorbij waren ? Natuurlijk zijn er fysische afwijkingen en gaat het niet om inbeelding !
Wel interessant dat er een mogelijk verklaringsmodel is vanwaar de "huidpijnen" komen. Een deel van de pijnen zijn ook met dit verklaringsmodel niet verklaard, namelijk de spierpijnen en peesontstekingen...

Bevestiging ; eerst HPA-as in overdrive en dan uitputting.

Uit de campuskrant van KULeuven:


"..Neurobiologisch onderzoek van de laatste jaren doet vermoeden dat CVS samenhangt met een ontregeling – een soort crash eigenlijk – van het stresssysteem. Het lijkt erop dat de hypothalamus-hypofyse-bijnier-as of HPA-as, die het stresshormoon cortisol produceert, bij deze mensen eerst langdurig in overdrive heeft gestaan, om vervolgens minder doeltreffend te gaan werken. Cortisol stelt het lichaam in staat diverse vormen van belasting – inspanningen, drukte, emotionele stress – aan te kunnen en er normaal van te herstellen. Als de HPA-as ontregeld is, neemt de fysieke en mentale veerkracht af: CVS-patiënten kunnen inspanningen niet lang volhouden, voelen zich vaak ziek na fysieke of mentale belasting, en herstellen slechts moeizaam."
Nu nog de primaire emoties ontdekken en hoe je de HPA-as kunt herstellen.

donderdag 13 juni 2013

HPA-as, cortisol, hersenfuncties/immuniteit/ontstekingen/bloeddruk/suiker en vetmetabolisme,..

Enkele wetenschappelijke artikels voor mensen die graag wat meer achtergrondinfo hebben.
Soms krijg ik reacties zoals "dan moet gij me eens uitleggen wat emoties te maken hebben met mijn natural-killer-cells" of "hoe kan ik mijn Epstein-Barr / Mononucleose nu genezen door aan mijn emoties te werken, dat is toch absurd ?" Hieronder niet mijn antwoord maar dat van gerenommeerde wetenschappers terzake.
Tussen haakjes, ik zet momenteel mijn eerste (baby-)pasjes in het onderzoek met meting van cortisol in haar. De patiënten die momenteel in mijn studies zitten, krijgen een haarcortisolmeting (om de 6 maanden) en een 24-uurs-urine cortisolmeting (om de 2 maanden) en ik hoop daarmee meer duidelijkheid te scheppen voor CVS/FM/ME patienten. ik hoop. :-)

Staufenbiel, S.M., et al., Hair cortisol, stress exposure,.. (a systematic review (2012).

A frequently assessed hormone in psychoneuroendocrine research is cortisol. Cortisol is a glucocorticoid hormone and is released by the adrenal cortex through stimulation of the hypothalamic-pituitary-adrenal (HPA) axis. Cortisol is crucial for proper body and brain functioning as it regulates numerous basal processes such as fat and glucose metabolism, blood pressure, inflammatory and immune responses, and thereby aids the organism to flexibly adjust to environmental challenges. It is also commonly known as the stress hormone because it is released in higher doses under stressful conditions. In the reaction to basically all stressors, two classes of hormones are released; catecholamines and glucocorticoids, and the speed and magnitudes of both parts depend on the specific stressor.

 “I fit goes up, must it come down ? Chronic stress and the Hypothalamic-Pituitary-Adrenocortical Axis in Humans” Gregory E. Miller, Edith Chen, and Eric S. Zhou (psychological bulletin 2007, vol 133, No 1, 25-45)

“Cortisol plays a key role in the central nervous system, where it is involved in learning, memory, and emotion; in the metabolic system, where it regulates glucose storage and utilization; and in the immune system, where it regulates the magnitude and duration of the inflammatory responses and the maturation of lymphocytes. Moreover, these are just the most prominent examples of cortisol’s actions; its influence also extends to multiple other systems in the body.”
“Cortisol is a critical biological intermediary; it is seen as a primary mechanism through which chronic stressors get inside the body to bring about disease. Models of this type have been articulated for psychiatric disorders such as depression and schizophrenia; medical conditions such as cancer, arthritis, and diabetes; and lifestyle problems such as obesity and fatigue.”
“Stress triggers disease by increasing output of cortisol, thereby exposing bodily tissues to elevated concentrations of the hormone. If sustained, this process is thought to lead to tissue damage and subsequent dysregulation of biological systems. In contrast to these models, there also is now a handful of theories positing that stress-induced declines in cortisol output are the culpit mechanism. These models are generally advanced to explain how stress could exacerbate conditions in which deficient cortisol signaling contributes to disease pathogenesis. This may be the case with rheumatoid arthritis, chronic fatigue syndrome, and post traumatic stress disorder (PTSD).”
“The results indicate that exposure to chronic stress is associated with significantly lower concentrations of morning cortisol, and more pronounced suppression of cortisol following dexamethasone challenge. It is also associated with greater concentrations of afternoon/evening cortisol, a flatter diurnal rhythm, and a higher daily volume of cortisol output. Collectively, these findings suggest that chronic stress is accompanied by a dysregulated pattern of hormone secretion, with lower than normal morning output but higher than expected secretion across the rest of the day. This pattern gives rise to a flattened diurnal rhythm. In healthy persons not exposed to chronic stress, cortisol usually displays a robust diurnal rhythm, with values highest in the morning and lowest in the evening."


Brin Behav Immun 2012 oct 26(7);1019-29, doi: 10.1016/j.bbi.2012.02.002. Epub 2012 feb 15
Analysis of cortisol in hair--state of the art and future directions.
Stalder T, Kirschbaum C.
Source
Department of Psychology, Technical University of Dresden, 01069 Dresden, Germany. stalder@biopsych.tu-dresden.de

Abstract
Changes to long-term secretion of the glucocorticoid cortisol are considered to play a crucial role in mediating the link between chronic stress and the development of numerous immune system related diseases. However, obtaining valid assessments of long-term cortisol levels is difficult due to limitations of previous measurement strategies in blood, saliva or urine. This review discusses evidence on a recent methodological development assumed to provide a considerable advancement in this respect: the analysis of cortisol in hair. Being incorporated into the growing hair, hair cortisol concentrations (HCC) are assumed to provide a retrospective reflection of integrated cortisol secretion over periods of several months. Over the past years, supportive evidence has accumulated regarding several fundamental characteristics of HCC, including its validity as an index of long-term systemic cortisol levels, its reliability across repeated assessments and its relative robustness to a range of potential confounding influences. Based on this groundwork, research has now also commenced to utilise HCC for answering more specific questions regarding the role of long-term cortisol secretion in different stress and health-related conditions. The possibility of extending hair analysis to also capture long-term secretion of other steroid hormones (e.g., androgens or estrogens) provides a further intriguing prospect for future research. Given its unique characteristics, the use of hair analysis holds great promise to significantly enhance current understanding on the role of steroid hormones in psychoimmunological research